Xümsün yarısı "seyid malı" adlanır və şəriətə görə, fəqir seyidlərə, yetim seyidlərə və səfər zamanı yolda qalmış seyidlərə verilməlidir. Fəqir deyərkən, kasıblıq həddində yaşayan, özü və öhdəsində olanlar üçün bir illik dolanışıq pulunu malik olmayan və bu pulu əldə etmək üçün qazanc yeri də olmayan seyidlər nəzərdə tutulur. Xüms alan şəxs ata tərəfdən seyid olmalı və xalq içində seyid kimi tanınmalıdır (yəni özünü yalandan seyid adlandıran fırıldaqçı olmamalıdır). Daha yaxşı olar ki, insan ilk növbədə öz məhəlləsində, şəhərində yaşayan seyidə xüms versin. Əgər yaxınlıqda xümsə layiq olan seyid tanımasa, başqa şəhərdə yaşayan fəqir, yetim və ya yolda qalmış seyidə də xüms verə bilər. Yaxşı olar ki, insan bir fəqir seyidə, onun bir illik xərcindən artıq xüms verməsin. Seyid pulunu hissələrə bölüb, bir neçə seyidə də verə bilər. Müasir müctəhidlərin əksəriyyətinin fikrinə görə, hər kəs öz xümsünün seyid malı hissəsini, onlardan (müctəhidlərdən) icazə almadan şəriətdə nəzərdə tutulmuş qaydada özü ehtiyaclı seyidə verə bilər.(Milli.Az)

Nyus.Az