Əksər inanclar insanlara ölümdən sonra yaxşı əməl sahiblərinin gedəcəyi gözəl bir dünya vəd edir. Bu səadət dünyası haqqında təsəvvürlər də, onun müxtəlif dillərdə və dinlərdəki adları qədər müxtəlifdir.
Quran cənnəti mömin müsəlmanların əbədi olaraq qalacaqları bir axirət məkanı kimi təqdim edir. Cənnətdə düşənlərə mükafat kimi müxtəlif maddi həzz vasitələri (gənc qadınlar, şərab, dadlı meyvələr, fiziki gözəlliklər və s.) vəd edilir. İslama görə, kafirlər cənnətə ümumiyyətlə, girə bilməzlər. Müsəlmanların günahkarlarını isə Allah ya dərhal bağışlayır, ya da günahkar müsəlman bir müddət Cəhənnəmdə cəzasını çəkdikdən sonra Cənnətə giriş icazəsi qazanır.
Tövratın Qan Eden – Edem bağı adlandırdığı cənnət. İlk insan cütlüyü qadağan edilmiş meyvəni daddıqdan sonra oradan qovulur və cənnətin qapıları bütün insan nəslinin üzünə bağlanır. Tanrı həmin qapıya əlində odlu qılıncı olan mələyi (heruvini) keşikçi təyin edir (Yaradılış, 3.24).
Lakin “Cənnət”, “Edem” kimi məfhumlarla ehtikarlıq edilməsi halları çoxdur. Belə ad möhtəkirləri əsasən cənnəti, yaxşı halda onun “atributları” sayılan ləziz xörəkləri, gözəl təbiət şəraitini, yaradılmış süni mikroiqlimi müştəriyə təklif edənlər, pis halda isə adamın beynini dumanlandıran narkotiki, alkoqolu, intim xidmətləri bu dünyada satışa çıxaran sutenyorlardır. Paytaxtın Nərimanov rayonunda “Dərnəgül bazarı”nın həndəvərində yerləşən “Edem” kafesi isə heç bir üstün məziyyəti ilə (nə bağı-baratı, nə xidmət keyfiyyəti) ilə diqqəti çəkmir. Diqqətli müşahidəçi kafenin elə də “gözə soxulmaq” istəmədiyini də sezə bilər. Həqiqət isə obyektin ikili profili ilə əlaqəlidir: Burada təsadüfi, qarnının aclığını doyurmaq istəyən müştəri olmur, əsasən “zavseqdataylara” və sorağını eşidib gələnlərə “Edemin qadağan olunmuş meyvələrini yeməyə” şərait yaradılır. Kafe “priton” kimi fəaliyyət göstərir və burada yüngül əxlaqlı qadınlar cinsi istismara cəlb olunurlar. Onların göstərdikləri intim xidmətdən əldə olunan murdar gəlir kafe sahibini o qədər özündənrazı salıb ki, əlində “odlu qılıncı” olan asayiş keşikçilərindən belə çəkinmir, ya da onlarla “dil tapır”. Bu nöqteyi-nəzərdən, obyekt sahibinin vicdanlı vergi ödəyicisi olduğunu, işçilərlə doğru-dürüst əmək müqaviləsi bağladığını, qanunvericiliyin bütün digər tələbləri ilə hesablaşdığını düşünmək gülünc olar. Yəqin ki, aidiyyəti qurumların diqqətini “Edem”ə yönəltməyə nail olacağımızı düşünürük. Əlbəttə ki, onlar da “yasaq meyvələrə” aldanmasalar...
Nyus.Az
