cBelə bir ehkam var: Dövlət başçısı ölkədəki bütün yetimlərin valideyni sayılır. Dövlətimiz hər iki və yaxud, bir valideynindən məhrum uşaqlara qayğı göstərir, onları internat tipli məktəblərdə yerləşdirib ərzaqla, geyimlə, yatacaqla təmin edir, orta təhsil, peşə təlimi verir, seçilənləri, istedadlıları ali savada yiyələndirir. Hökumətə bu müstəvidə tərəf müqabili kimi çıxış edən qeri-hökumət təşkilatları, xeyriyyə cəmiyyətləri, dini qurumlar, ayrı-ayrı xeyirxah iş adamları da bu qəbildən olan uşaq və yeniyetmələrə köməklik göstərirlər. Uşaq müəssisələrini başa vuran gənclər “Məzun Evi” layihəsi əsasında mənzillə təmin olunurlar.
Sözügedən kateqoriyaya aid uşaq və gənclərə dövlətimizdən sonra cəmiyyətimizdə ən çox ardım edən qurum əlbəttə ki, Heydər Əliyev Fondudur. Azərbaycan Respublikasının Birinci vitse-prezidenti Mehriban Əliyeva Fondun rəhbəri olaraq, istər uşaq müəssisələrinin inşası, istərsə də mövcud müəssisələrin fəaliyyətinə dəstək müstəvisində ölçüyəgəlməz işlər görmüş, həmin müəssisələrin balaca sakinlərinə analıq qayğısı göstərmişdir. Heydər Əliyev Fondunun vitse-prezidenti Leyla Əliyevanın şəxsində isə valideyn himayəsindən məhrum, aztəminatlı ailələrin uşaq müəssisələrində yerləşdirilmiş övladları özlərinə bir Böyük Bacı tapmışlar desək, yanılmarıq.
Bakının Suraxanı rayonundakı 2 saylı Uşaq Evinin sakini, zəngilanlı məcburi köçkün ailəsinin üzvü, atasını vaxtsız itirmiş IX sinif şagirdi Quliyev Mirəli Elşən oğlu da tədbirlərin birində Leyla Əliyevaya yaxınlaşaraq ali təhsil almaq arzusunda olduğunu bildirmiş, əlavə hazırlıq kurslarına getmək istədiyini demişdir. Mirəlinin sözlərinə görə, o, məhz Leyla xanımın xeyirxahlığı sayəsində Mirəli “Kaspi” liseyinə götürülmüşdü.
Lakin Mirəlinin bu kiçik xoşbəxtliyi uşaq evinin direktorunun gözünə böyük görünmüş, onu qısqanmağa başlamışdır. Elə o vaxtdan Mirəlinin və həmin müəssisədə “təlim-tərbiyə” alan qardaşı V sinif şagirdi Muradın necə deyərlər, “günləri göy əskiyə bükülmüşdür”. Direktor Sevda Hacıyeva onları “gözümçıxdıya” salmaq üçün az qala bütün müəllim və tərbiyəçi kollektivini, qardaşlara həsəd aparan digər uşaqları da, hətta yerli polisi də səfərbər etmişdir. Nəticə də bu olmuşdur ki, bu ilin yanvar ayında tərbiyəçilərdən biri Muradı döydüyü zaman Mirəlinin telefonu ilə qeydə alınan videogörüntülər KİV-də yayıldı. Hadisə ictimailəşəndən sonra fakt qarşısında qalan Bakı Şəhər Məktəbəqədər Təhsil Müəssisələri və Uşaq Evləri İdarəsinin rəhbərliyi həmin “tərbiyəçini” işdən qovdu. Lakin, uşaq evinin direktoru Sevda Hacıyeva müəmmalı səbəbdən öz kreslosunu qoruya bildi və Quliyev qardaşlarından, onların anası, yuxarı instansialara davamlı şikayətlər yazan Ərkinaz Quliyevadan qisas almağa qərar verdi. Nəhayət, Mirəlinin liseydən hazırlıq kurslarından uzaqlaşdırılmasına nail oldu. Direktor saytlara verdiyi müsahibələrdə iddia edir ki, Mirəli Quliyevi hazırlıq kursuna o özü yollayıb, sponsoru da özü tapıb, Heydər Əliyev Fondunun vitse-prezidenti göndərməyib. Kurslardan uzaqlaşdırılmasının əsas səbəbi də psixi pozuntuları, dərsləri mənimsəmədə müvəffəqiyyətsizliyidir, o üzdən sponsor da təhsil xərclərini maliyyələşdirməkdən imtina edir.
Mirəli və anası Ərkinaz xanım isə bildirirlər ki, Mirəlinin dərslərini zəif oxumasının səbəbi uşaq evində onun və qardaşının yaşadıqları dözülməz mühitdir. Həqiqətən də Mirəlinin telefonundakı videoqeydlərdə ona və anasına uşaq evinin işçiləri tərəfindən hücum edildiyini, fiziki və psixoloji təsirlərə məruz qaldıqlarını, qardaşı Muradın döşəmə silməyə məcbur edildiyini əks etdirən görüntülər vardır.
“Sağ əlin verdiyini sol əl bilməməlidir” prinsipinə uyğun olaraq Heydər Əliyev Fondunun rəhbərlii də təvazökarcasına bir çox savab işlərinin ictimailəşdirilməsini məqsədəuyğun hesab etmir. Ola bilsin ki, Sevda Hacıyevaya da belə bir tapşırıq verilib ki, Mirəlinin məsələsini istisna hal kimi mümkün qədər məxfi saxlasın, uşağa göstərilən müstəsna qayğını öz adına çıxsın. Amma o da eləmə tənbəllik, “dırnaq tutmaq əvəzinə barmaq kəsib”.
Qarşı tərəfin də mövqeyini öyrənməyə çalışacağıq.
Nyus.Az
